Αφήγηση Λαϊκών Παραμυθιών

Κάθε Πέμπτη στο Alte Fablon, από τις 18:00 έως και τις 20.00 

Σε κάθε τόπο, σε κάθε εποχή, οι άνθρωποι αφηγούνται για να θυμηθούν, για να συνδεθούν, για να αντέξουν, για να υπάρξουν. Μέσα από μια σειρά βιωματικών εργαστηρίων ερευνούμε την τέχνη και τις τεχνικές της αφήγησης, δίνουμε φωνή στα όνειρα, φωτίζουμε ιστορίες των γυναικών του κόσμου, ανεβαίνουμε στη σκηνή για να μοιραστούμε την προσωπική αφήγησή μας. Με οδηγό τον προφορικό λόγο, τη σωματική έκφραση, τη συλλογική μνήμη και το μοίρασμα, δημιουργούμε χώρο για ιστορίες που ζητούν να ακουστούν.

Αναλυτικότερα το πρόγραμμα:

Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος 2025 

Τεχνικές αφήγησης και βιωματικές ιστορίες.

Μια αφήγηση μπορεί να μαγέψει, να θεραπεύσει, να ενώσει. Ένα όνειρο μπορεί να γίνει οδηγός, να φωτίσει την ψυχή μας και να γεννήσει ιστορίες που διψούν να ειπωθούν Στο πρώτο μέρος του τρίμηνου εργαστηρίου θα προσεγγίσουμε την Τέχνη της αφήγησης και θα μιλήσουμε για τις τεχνικές (φωνή, σώμα, ρυθμός κτλ) μέσα από το παιχνίδι και το λόγο.

Στο δεύτερο μέρος όνειρα και βιωματικές ιστορίες βρίσκουν φωνή και ζωντανεύουν μέσα από την τέχνη της αφήγησης. Σκαλίζουμε την μνήμη και μοιραζόμαστε λόγια. Κάθε ιστορία αξίζει να ειπωθεί κάθε όνειρο να ακουστεί.

Ιανουάριος. Φεβρουάριος, Μάρτιος 2026

Χίλιες και μία ιστορίες - Γυναίκες του κόσμου

Από τη Σαχραζάτ ως τη θεά, τη μάγισσα, την κοινή θνητή και υπερφυσική γυναίκα. Σ’ αυτό το σεμινάριο εξερευνούμε την γυναικεία παρουσία στα παραμύθια, στις παγανιστικές δοξασίες, στην ιστορία από την Ανατολή ως τη Δύση. Δουλεύουμε αφηγηματικά με μύθους και ιστορίες από την παγκόσμια προφορική παράδοση, από τις Χίλιες και μία νύχτες ως την Αφρική, Λατινική Αμερική, τα Βαλκάνια τις αρχετυπικές μητέρες και μάγισσες των ευρωπαϊκών λαών. Γυναίκες που κρατούν τον κόσμο ζωντανό με λέξεις.

Απρίλιος, Μάιος, Ιούνιος 2026

Πες το παραμύθι στη…σκηνή

Σκηνική αφήγηση με τη δύναμη της φωνής και του σώματος. Πως ένα παραμύθι γίνεται παράσταση; Πως η αφήγηση περνά από το λόγο στο φως, την κίνηση, τον ήχο;

Σ’ αυτό το βιωματικό σεμινάριο δουλεύουμε πάνω στη μεταμόρφωση ενός αφηγηματικού υλικού σε σκηνική εμπειρία. Ξεκινάμε από την επιλογή του θέματος και τον παραμυθιών μέχρι την παρουσία μπροστά σε κοινό είτε ενήλικο είτε παιδικό. Η φωνή σου έχει σώμα, το παραμύθι έχει χώρο. Εσύ;

Λίγα λόγια για το λαϊκό παραμύθι και την αφήγηση

Το λαϊκό παραμύθι είναι το διήγημα, η λογοτεχνική αφήγηση του λαού. Στόχος του είναι η ψυχαγωγία, η διασκέδαση των ακροατών αλλά και η παρηγοριά, η παραμυθία. Στα παλιότερα χρόνια συνήθιζαν οι άνθρωποι, κυρίως των χωριών, τις σκοτεινές και ψυχρές νύχτες του χειμώνα να μαζεύονται και να λένε παραμύθια. Οι χώροι όπου έλεγαν τα παραμύθια ήταν οι μύλοι, τα τσαγκαράδικα, τ’ αλώνια αλλά και η ακρογιαλιά, στις τράτες.

Η αφήγηση ξεκινάει από τη σιωπή, από τη γαλήνη, από τη διάθεση να μοιραστείς κάτι σπουδαίο. Κάνοντας τη συμφωνία εκ των προτέρων ότι όλα όσα θα ειπωθούν συνέβησαν «μια φορά κι έναν καιρό…» και όλα διαδραματίζονται σε μια θαμπή ατμόσφαιρα χωρίς σαφή χώρο, χρόνο, πρόσωπα. Έτσι κι αλλιώς τα παραμύθια είναι άχρονα.

Ξεκινάει η αφήγηση με φράσεις χαρακτηριστικές, όπως «κόκκινη κλωστή δεμένη …» ή « θα σας πω ένα παραμύθι το κουκί και το ρεβίθι», όπου σηματοδοτείται και η αρχή του ταξιδιού στο χώρο της φαντασίας. Εκεί που όλοι χωρούν, πλούσιοι και φτωχοί, άσχημοι και όμορφοι, εκεί που όλα μπορούν να συμβούν και δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον πραγματικό και υπερφυσικό κόσμο και ο αγώνας ενάντια στις δοκιμασίες δικαιώνεται, και αναδεικνύεται ο νικητής. Τα παιδιά είναι στο πλευρό του ήρωα που παλεύει, συμπάσχουν μαζί του, ταυτίζονται και υπερνικούν και τους δικούς τους δράκους-φόβους, τις αγωνίες τους. Προετοιμάζονται έτσι για την πραγματική ζωή και οδηγούνται σ’ ένα ψηλότερο σκαλί ωριμότητας, συνείδησης, αυτονομίας.

Η αφήγηση των παραμυθιών ανοίγει ένα παράθυρο στη φαντασία και στη δημιουργικότητα. Πλάθουμε τις εικόνες του παραμυθιού που είναι τόσες όσοι και οι ακροατές. Ο καθένας τη δική του, αυτή που του ταιριάζει. Έχοντας τις εικόνες του παραμυθιού στο νου τους, τα παιδιά μπορούν να ξαναπούν την ιστορία, να γράψουν το παραμύθι. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί η αφήγηση ως ένα προγεφύρωμα για το πέρασμα από τον προφορικό στο γραπτό λόγο.

Οι άνθρωποι που έλεγαν τις ιστορίες ήταν ιδιαίτερα προικισμένοι, ζωντάνευαν με κινήσεις εκφραστικές το παραμύθι, έκαναν προσωπικά σχόλια, προσάρμοζαν στις ανάγκες του κοινού τα παραμύθια επιμηκύνοντας ή κόβοντας επεισόδια. Αυτοί οι επιδέξιοι αφηγητές λέγονταν παραμυθάδες. Και αρχή του παραμυθιού καλωσόρισε η αφεντιά σας…

Εμψυχώτρια η Ανθή Θάνου